sonra oturup yine seni düşlüyorum,
aklımı yitiriyor, sebepli sebepsiz bunalıyorum
acıtınca canımı kulak memesi kıvamında
yine oturup bir köşede,
hıçkırık hıçkırık ağlıyorum
ben seni çok ama çok özlüyorum

bakma sen bana böyle ağlıyorum,
seviyorum hem de çok,
seni yazmayı da öyle çok seviyorum ki,
mesela saçlarından başlamak istiyorum;
ne kadar güzel olduklarını söylemeye gerek bile görmüyorum
rüzgârın vuruşunda dalgalanmaları, kokusunu çekmek içime
her şeyi tek bir bakışla anlatan gözlerin;
kimi zaman hüzünlü, kimi zaman çaresiz,
her baktığımda yıldız yıldız parlayan…
içi ben dolu yüreğin ve beni benden alan sözlerin…

ya dudaklarına ne demeli;
çocukluğuma götürüyor beni,
pamuk helva gibi bulaşıyorsun ve tadın hep damağımda
en sevdiğim yemek gibisin, biraz daha istiyorum senden!
nasıl bu kadar tatlı olabiliyorsun ki sen?

üşüdüğümde hep bilirim mesela ellerinin beni ısıtacağını,
sokaktaki sahipsiz köpeğin, ilgiye muhtaç olması kadar muhtacım sana
hadi beni biraz daha sevsene;
o sıcacık, annem ellerinle yanaklarımı tut, saçlarımı okşa…
koyup başımı dizlerine uyumak istiyorum ayrıca,
belki bir daha uyanmamak…
sarılmak sana cennetten gelmiş bir melek gibi,
kutsal saydığım her şeyin üzerine yemin olsun
hep o anda kalmak sonsuza, sanki son dilekmiş gibi

II.
yokluğunda en güzel hallerinde düşlemek seni,
önce gülüşünü getirmek, ardından gözlerini, gözlerime
oturup iki çift laf edelim;
sen anlatırken havadan sudan,
ben seni düşüneyim, dalıp gideyim uzaklara
tamam içim zaten daralıyor ama,
“gitme” diyemiyorum ki sana….
sende tutsakken mahkum olmak ayrılığa
ve aitken bana, “dur” diyememek sana…

içtiğim hiçbir sigara, seni düşlerken içtiğim kadar anlamlı gelmiyor bana
yazdığım hiçbir şiir güzel olmuyor içinde kokun yoksa,
güzelden kastım bambaşka,
hani sen yoksun ya, hiçbir şey güzel gelmiyor ki bana

düşünmek bile istemiyorum ama
çekip gider misin bir gün bilmiyorum
ve gittiğin gündür ki;
annem şefkatinde ellerinden çıkan son kurşunla,

her hangi bir cami avlusunda, her hangi bir çocuğum artık…

dünyadan nefret ettim…

tamam,
tamam kapatıyorum
ve bir daha düşünmüyorum…

hem ben, yazmak istiyorum seni uzun uzunca
seni sana anlatmak…
oysa ben hala seni ne kadar sevdiğimi
ne anlayabilmişim ne de anlatabilmiş

şimdilik sana son sözüm;
sadece seviyorum…
çok seviyorum…

Alişan Yılmaz

“Sen,
Hayal ürünü bir sevdanın
Nadasa bırakılmış toprağı…

Oysa ben,
Sonu hüzne açılan bir kapı…
Şimdi ben, yorgun anılar savaşçısı…”

*********

İçine dert olacak o son gülüşüm
Bir daha hiç duyamayacağın sesim
Şen şakrak, hüzünlü, kimi zaman deli

Dönüp de baktığında maziye,
Mutlu anlar gelecek göz önüne
Yüzünde tebessüm ve hüznün
Hiçbir şeye anlam veremezken,
Kaybolacaksın derinliklerimde
Ve benden uzakta,
Çığlık atacak, o ürkek, serçe yüreğin…

Yine anlamlar çıkaracaksın;
O masum gözlerden,
Sen dolu yürekten,
Her sözden…
Nefret etmek için,
Bence hepsi, “sence” nedenden

Oysa ben,
Şimdi sana bunları yazarken,
Sonu hüzne açılan bir kapı…
Şimdi ben, yorgun anılar savaşçısı…
İnan, inan bu gönül,
Gittiğinden beri, yokluğuna sevdalı

Alişan Yılmaz