sonra oturup yine seni düşlüyorum,
aklımı yitiriyor, sebepli sebepsiz bunalıyorum
acıtınca canımı kulak memesi kıvamında
yine oturup bir köşede,
hıçkırık hıçkırık ağlıyorum
ben seni çok ama çok özlüyorum

bakma sen bana böyle ağlıyorum,
seviyorum hem de çok,
seni yazmayı da öyle çok seviyorum ki,
mesela saçlarından başlamak istiyorum;
ne kadar güzel olduklarını söylemeye gerek bile görmüyorum
rüzgârın vuruşunda dalgalanmaları, kokusunu çekmek içime
her şeyi tek bir bakışla anlatan gözlerin;
kimi zaman hüzünlü, kimi zaman çaresiz,
her baktığımda yıldız yıldız parlayan…
içi ben dolu yüreğin ve beni benden alan sözlerin…

ya dudaklarına ne demeli;
çocukluğuma götürüyor beni,
pamuk helva gibi bulaşıyorsun ve tadın hep damağımda
en sevdiğim yemek gibisin, biraz daha istiyorum senden!
nasıl bu kadar tatlı olabiliyorsun ki sen?

üşüdüğümde hep bilirim mesela ellerinin beni ısıtacağını,
sokaktaki sahipsiz köpeğin, ilgiye muhtaç olması kadar muhtacım sana
hadi beni biraz daha sevsene;
o sıcacık, annem ellerinle yanaklarımı tut, saçlarımı okşa…
koyup başımı dizlerine uyumak istiyorum ayrıca,
belki bir daha uyanmamak…
sarılmak sana cennetten gelmiş bir melek gibi,
kutsal saydığım her şeyin üzerine yemin olsun
hep o anda kalmak sonsuza, sanki son dilekmiş gibi

II.
yokluğunda en güzel hallerinde düşlemek seni,
önce gülüşünü getirmek, ardından gözlerini, gözlerime
oturup iki çift laf edelim;
sen anlatırken havadan sudan,
ben seni düşüneyim, dalıp gideyim uzaklara
tamam içim zaten daralıyor ama,
“gitme” diyemiyorum ki sana….
sende tutsakken mahkum olmak ayrılığa
ve aitken bana, “dur” diyememek sana…

içtiğim hiçbir sigara, seni düşlerken içtiğim kadar anlamlı gelmiyor bana
yazdığım hiçbir şiir güzel olmuyor içinde kokun yoksa,
güzelden kastım bambaşka,
hani sen yoksun ya, hiçbir şey güzel gelmiyor ki bana

düşünmek bile istemiyorum ama
çekip gider misin bir gün bilmiyorum
ve gittiğin gündür ki;
annem şefkatinde ellerinden çıkan son kurşunla,

her hangi bir cami avlusunda, her hangi bir çocuğum artık…

dünyadan nefret ettim…

tamam,
tamam kapatıyorum
ve bir daha düşünmüyorum…

hem ben, yazmak istiyorum seni uzun uzunca
seni sana anlatmak…
oysa ben hala seni ne kadar sevdiğimi
ne anlayabilmişim ne de anlatabilmiş

şimdilik sana son sözüm;
sadece seviyorum…
çok seviyorum…

Alişan Yılmaz

“Seni sevmek,
hiçbir konuyu kahkaha atmadan tartışamamak demektir…
Seni sevmek,
yetim kalmış bir çocuğun anasına olan hasretini anlamaktır…”

Seni sevmek,
bam teline dokunulmuş bir yüreğin sızlamasını unutmak demektir…
kavuşabilme umuduyla yâd ellerde yaşamaya mahkum olmak
imkansızı unutup, yıldızları gözlerine indirmek…
Seni sevmek,
ölüm döşeğinde yatan hastanın, son dileğinin gerçekleşmesidir

Seni sevmek,
yolunu çaresizce gözlemektir…
akıl rehberinde “isimsiz” kahraman olmak
aynadaki yüzde kendini görememek
Seni sevmek,
yetim kalmış bir çocuğun anasına olan hasretini anlamaktır…

Seni sevmek,
geçmişi silip atıp, geleceğe umutla bakmaktır…
sımsıkı sarılıp boynuna, dudaklarındaki ateşte yanmak
tutunca ellerini titremektir, öpünce kendinden geçmek…
Seni sevmek,
Korkmaktır çocukça
Kıskanmaktır delice
Özlemektir ağlarcasına

Seni sevmek, ölmektir,
Ölümlerden ölüm beğenmektir…

Ama en çok da, seni sevmek;
başlı başına sen olabilmektir…

Seni sevmek, “seni seviyorum” diyebilmek…

Krizin Batsın

Birikti bankada tüm borçlar
Sayfa sayfa ihbarlar, oku için açılsın
Her günüm bakkal kasap atlatmakla başlar
Ahımı hak ettin, krizin batsın

Bilseydim isyana yer yok memlekette
Yıllardır uğraşmazdım muhalefet diye
Kan emici, siyonist dedim hükümetine
Zammı mı vermedin, krizin batsın

Enflasyon yok deyip uydurdun zam yapmadın
Kimsenin haline bakıp ne haldedir acımadın
Bir sana isyan ettim “Ergenekon” masalı anlattın
Adaletin içine ettin, krizin batsın

Tek güvendiğim üç kuruş maaşımdı
Oğul, hısım zırhlı araç, gemilerle gezer tozardı
Hep söylemek istemiştim bu iş böyle olmazdı
ABD’den çok ettin, krizin batsın

Senin de başına gelsin bu bitmez çile
Hayatın boyunca inle borç diye
Beddua yazmazdı inan bu Q klavye
Hayatımın içine ettin, krizin batsın

Krizin batsın…

Krizin batsın…

***Alişan Yılmaz***

Şiirin orjinal hali, Cemal Safi’nin Ciğerin Yansın şiiridir..

Ardına bakmadan
Veda bile etmeden
Hem de bir hiç uğruna
Gidiyorsun demek ha

Geride bıraktığın yaralı yüreği
görmeden
dünyayı yoluna sermiş
bir ben
kalbini mi kırmışım yoksa
bilmeden

Gidiyorsun demek ha?
Veda bile etmeden

Bir aşk kalmış olsa da
Yarım yamalak ortada
Yürek terk edilmeye alışmış
Kasımda gelmiş kasımda yitmiş
Ne fark eder
Ha sen gitmiş, ha ben bitmiş

Mutluluk ne ki yazmaya çalışılsa;
“seni, şiirler yazan yüreğimin gözlerin karşında aciz kalacak kadar çok seviyorum”
Diyecektim daha
Aşkına koşan ben,
Ayazda kalmış oysa

Gidiyorsun demek ha?
/Git
Beni böyle bir başıma
Gözü yaşlı bırakıp da git
Veda bile etmeden
Yaralı yüreğimi ateşlere atıp
Sırtımın ortasına onlarca bıçak
Saplayıp da git…

Sensiz yaşayamam
Öldür de öyle git..

Alişan Yılmaz

Geceden kalma yüreğimi kimsesiz
Her hasrette griye çalan gökyüzümü yıldızsız
Sonunu bir kez olsun düşünmeyen aklımı
Ve de umutlarımı

Çalıp da gideceğini bile bile sevdim

Gökyüzünde dolanan benliğimi sensiz bırakacağını
Okyanus endamında sevdamı ateşlere atacağını
Senden başkasını düşünemeyen aklımı,
Ve de çalıp okyanus mavilerimi

Çekip de gideceğini bile bile sevdim

Kolum, kanadım bellemişken sevdanı
Ufkumda doğan güneş bilmişken aşkını
Dünyam etmiş, dört mevsim sevmişken
Ve de sualsiz güvenmişken

Sırtımdan vurup da gideceğini bile bile sevdim

Ve şimdi…

Umutlarımı, kalbimi kırıp
Kör kuyularda bırakıp
Mavilerimi çalıp da gittin

İçi sen dolu dünyama
Yüreğimin tam ortasına

Bir çivi çaktın da gittin

Alişan Yılmaz

Slayt Gösterisi; İndir