.cümleye sondan başlamak, noktayı sona koyup sınırsızlığa doğru koşmak.bir de bunu deneyelim.
kendimizi bir deneyin ortasına fırlatmak.tüm fareleri tavşanları bir kenara itmek.eylemsizlik kanunu yıkmak.
duran nesnenin durmaya devam etmeye çalışması değil, dururken harekete acıkmış gibi sürtünmesiz düzlemde kayarcasına
kayıp gitmesi uzayın derinliğine.uzayın derinliği yok.uzay düzlem hatta nokta.noktanın da bir derinliği var.ya da belki
bir sonu var.uzayınkini gören var mıdır, görse de söyler mi, söylese inanır mıyım bilmem…çok fazla şey bilmem…

kelimenin yalın hali, e, de,ben hali, sen hali.benim yalın halim, senin yalan halin, onun halsizliği.kendimi
virgülle ayırmak,sonuna nokta koymadan, belki ünlem.heyecan katar belki coşku verir, peki ya sıkıntı 3 noktaları…
3 noktayı da alıp teker teker denizde sektirmek isterim en azından 3 kez.deniz üzerinde yaşasınlar kendilerini.
nasılki cümlenin bitmeyeceğini gösteriyorlarsa denizinde bitmeyeceğini göstersin.uzasın sonuna kadar.ufuk çizgisine kadar gitsinler
ötesi yok çünkü.bana dünyanın yuvarlak olduğunu kanıtlamaktan başka naptıki?hem bildim de ne oldu.düz olsa ne yazar dönmese
ne farkeder.yer çekmesi beni bir gün uçup gitsem, merak etme dünya istemezsen bir dakika daha durmam.belki beni kendine
çekecek başka dünyalar vardır.yörüngesine alsın yada yavaşça indirsin yüzeyine.emin ol onların içinde de kor gibi bir kalp vardır…

eşyalar gibi ya hiç konuşmayacaksın yada arada tık tık sesler çıkartacaksın.gevezeliğe gerek yok.vazifen olmayınca
hiç karışmıcaksın.ama gerektiğinde de işlevini yerine getireceksin.örümcek bağlasa da etrafını üzülmeyeceksin.içinde
hep umut olacak belki bir gün gelir de tozumu siler kullanmasa bile.yere düşünce hemen kırılmayacaksın.nitelikli olmalısın

nicelikli değil.süs olmamalısın, sana süs olmalılar gerekirse.yaşlansan da çökmemelisin antika olmalısın.seni seven
birileri hala olmalı, hala ilgi duyan.pes etmeyeceksin çünkü bir işe yaramıyor olsaydın sen..sen olmazdın…
sana bir şey diyim mi dostum…gün gelir de hurdacıya ya da çöpe gidersen arkandan hiç ağlamam…

imece usulü çalışan elektronlar kadar düzenli olamadım olmak istemedim.kalabalık sevmedim, tek başıma dönmek istemedim
geceleri bir atomun etrafından evime.elektronlar kadar profesyonel olamadım.başka atoma gözümü kırpmadan gidemedim.
nötronlar kadar da gayesiz olmak istemedim.bütün olarak bir atom olabilirim..sadece bir atom.pozitifim negatifim dengeli olmaz ama
benim.tamam belki içimde sabit kalan nötronlarım olabilir ama elbet bir kaç elektronum kopacaktır yada çalacağım en yakınımdan
en güzel elektronlarını.önceden farketmezdi ama artık seçiyorum en hızlı dönenlerini boş durmayanlarını.ve mümkün olduğu
kadar yüklemeliyim kendimi.ben kim miyim?katı madde atomuyum.bulunduğum kabın şeklini almam bizzat o kaba şekil veririm….

Burcu Kuşdil…