Yılmaz Özdil’in bu yazısını hiç yorumlamadan aktarmak istiyorum, yorum size kalmış;
27 senedir gazetecilik yapıyorum… Ve, çalışma hayatımın en enteresan
“sansür” olaylarından biri geldi başıma… “Açılım”ı destekleyen
arkadaşların, iyi okumasını öneririm.

*

Tatilden döndüm…

“Kürtçe” başlıklı

bir yazı yazdım.

Bugün çıkacaktı.

*

Şöyle başlıyordu:

“Kimimiz Türk, kimimiz Kürt, kimimiz Laz, kimimiz Çerkez… Yahudimiz,
Rumumuz, Ermenimiz, Rus gelinlerimiz, Alman damatlarımız; uzatmayayım,
’mozaik’ derler, değiliz aslında, ’ebru’yuz, koskoca bir aileyiz… Ve,
ortak bir vatanımız, ortak bir resmi d ilimiz var bizim; Türkçe… Bizi,
biz yapan.”

*

Şöyle devam ediyordu:

“Dünyaya entegreyiz; İngilizce de öğreniriz, Japonca da… Elbette,
anadilini de, mesela Kürtçeyi de öğrenmek en doğal hakkıdır yurttaşların…
Ama, bu doğal hakkı, ’açılım’ adı altında, ’resmi dil’ haline dönüştürmeye
çalışmak, bizi biz olmaktan çıkarmaz mı? ’Bizi bize yabancı’ hale getirmez
mi? İki lisanlı toplum olursak eğer… Birlikte yaşamak isteyen,
sorunlarını konuşa konuşa çözme iddiasında olan, ancak, birbirinin dilinden
anlamayan bir toplumu, hangi tutkal bir arada tutabilir?”

*

Ve, şöyle bitiyordu:

“Silahla beceremeyen bölücülerin tuzağına düşmemeli Türkiye… Kanın
durması için teröriste bile şefkat gösterilebilir; bakarsın, t atlı dil
yılanı deliğinden çıkarır… Fakat, farklı dil, kardeşi kardeşe yabancı
haline getirir, ki, terörden tehlikelidir.”

*

Yazı buydu.

Peki “sansür” nerede?

Şurada…

*

Yazıyı Kürtçe yazmak istedim!

*

Hayır…

Amacım, Türkiye’nin en etkin gazetesinde ilk Kürtçe makaleyi yazan kişi
olmak değildi… Yukarıdaki satırları okuyacaktınız ve anlamayacaktınız.

Amacım işte buydu.

*

Araya “ikinci resmi lisan” girdiğinde… Farklı etnik gruplara mensup olan,
ancak, Türkçe konuşarak, Türkçe yazarak, Türkçe okuyarak “anlaşan” bir
toplumun, nasıl aniden birbirine yabancılaşacağını görecektik…

Kanıtı da, bu yazı olacaktı.

*

E hani sansür?

Buyrun…

*

Kürtçe bilmediğim için, Türkiye Çevirmenler Derneği’ne başvurdum, “Bu
yazıyı Kürtçeye çevirmek istiyorum” dedim. “Hay hay” dediler, İstanbul’daki
“yeminli tercüme bürosu”nun telefonlarını verdiler. Aradım… “Hay hay”
dediler, Kürtçe tercüman bulmak için iki gün izin istediler ve çevirme
ücretinin de 180 lira artı KDV olduğunu belirttiler… “Hay hay” dedim,
fatura bilgilerimi gönderdim, yazımın Kürtçe tercümesini beklemeye
başladım.

*

İki gün sonra… Türkiye Çevirmenler Derneği’nden aradılar… “Kürtçe
tercüman bulduklarını, hatta 8 tane Kürtçe tercümana başvurduklarını, ancak
8 tercümanın da bu yazıyı Kürtçeye çevirmek istemediğini” söylediler…

*

Allah Allah!

Niye birader?

“Yazının içeriğini uygun bulmamışlar!”

*

(Bu arkadaşlar “yeminli” tercüman ama, yeminleri bi acayip… İçeriğini
beğenirlerse, tercüme ediyorlar, beğenmiyorlarsa, etmiyorlar… Sanırsın,
tercüman değil,

sansür kurulu!)

*

İşte böyle…

Terör, bizi bölemez.

Lisan, böler.

Cart diye.

*

Bizi bize yabancı eder.

Kanıtı da bu yazı.

Popularity: 10% [?]