biraz daha hayal kuralım
sen bana hediyeler al
ben senin fotoğraflarını çekeyim
biraz daha bakayım
hayallerimde çizdiğim kadına
ellerini alayım ellerime
bi kez daha girelim
ıssız sahilde denize
dalgalara da küfredelim
gidersin acelen ne
nasılsa uyayamacaksın

murat elbeye
27.08.2011

sonra oturup yine seni düşlüyorum,
aklımı yitiriyor, sebepli sebepsiz bunalıyorum
acıtınca canımı kulak memesi kıvamında
yine oturup bir köşede,
hıçkırık hıçkırık ağlıyorum
ben seni çok ama çok özlüyorum

bakma sen bana böyle ağlıyorum,
seviyorum hem de çok,
seni yazmayı da öyle çok seviyorum ki,
mesela saçlarından başlamak istiyorum;
ne kadar güzel olduklarını söylemeye gerek bile görmüyorum
rüzgârın vuruşunda dalgalanmaları, kokusunu çekmek içime
her şeyi tek bir bakışla anlatan gözlerin;
kimi zaman hüzünlü, kimi zaman çaresiz,
her baktığımda yıldız yıldız parlayan…
içi ben dolu yüreğin ve beni benden alan sözlerin…

ya dudaklarına ne demeli;
çocukluğuma götürüyor beni,
pamuk helva gibi bulaşıyorsun ve tadın hep damağımda
en sevdiğim yemek gibisin, biraz daha istiyorum senden!
nasıl bu kadar tatlı olabiliyorsun ki sen?

üşüdüğümde hep bilirim mesela ellerinin beni ısıtacağını,
sokaktaki sahipsiz köpeğin, ilgiye muhtaç olması kadar muhtacım sana
hadi beni biraz daha sevsene;
o sıcacık, annem ellerinle yanaklarımı tut, saçlarımı okşa…
koyup başımı dizlerine uyumak istiyorum ayrıca,
belki bir daha uyanmamak…
sarılmak sana cennetten gelmiş bir melek gibi,
kutsal saydığım her şeyin üzerine yemin olsun
hep o anda kalmak sonsuza, sanki son dilekmiş gibi

II.
yokluğunda en güzel hallerinde düşlemek seni,
önce gülüşünü getirmek, ardından gözlerini, gözlerime
oturup iki çift laf edelim;
sen anlatırken havadan sudan,
ben seni düşüneyim, dalıp gideyim uzaklara
tamam içim zaten daralıyor ama,
“gitme” diyemiyorum ki sana….
sende tutsakken mahkum olmak ayrılığa
ve aitken bana, “dur” diyememek sana…

içtiğim hiçbir sigara, seni düşlerken içtiğim kadar anlamlı gelmiyor bana
yazdığım hiçbir şiir güzel olmuyor içinde kokun yoksa,
güzelden kastım bambaşka,
hani sen yoksun ya, hiçbir şey güzel gelmiyor ki bana

düşünmek bile istemiyorum ama
çekip gider misin bir gün bilmiyorum
ve gittiğin gündür ki;
annem şefkatinde ellerinden çıkan son kurşunla,

her hangi bir cami avlusunda, her hangi bir çocuğum artık…

dünyadan nefret ettim…

tamam,
tamam kapatıyorum
ve bir daha düşünmüyorum…

hem ben, yazmak istiyorum seni uzun uzunca
seni sana anlatmak…
oysa ben hala seni ne kadar sevdiğimi
ne anlayabilmişim ne de anlatabilmiş

şimdilik sana son sözüm;
sadece seviyorum…
çok seviyorum…

Alişan Yılmaz

“Onulmaz bir yaradır hasretin, yüreğimi dirhem dirhem sızlatan…
Adı konulamayan bir sevdadır bizimkisi, her şeye rağmen kopamayan…

Denizlerde dalgalanmıyorsa o gözlerin,
Mavisi, yeşile çalıp doğa ana olamıyorsa
Her baktığında kömür karası görüyorsa,
Ne fark eder bal, kahve, ela olması o gözlerin

Bir tebessüm, bir bakış güldürmüyorsa yüzünü,
Yanmıyorsa ciğerin gözleri değdiğinde gözlerine,
Titremiyorsa hasretinden tüm bedenin
Ne fark eder dilindeki “sevdiğim” sözün…

Düşlemiyorsan her yatağa girdiğinde sevdiğini,
Dualarında yer yoksa bir rüyanın da yeteceğine,
Denizleri aşıp gelemiyorsan uzak diyarlardan,
Feryat figan olmuyorsan duymadığında sesini

-Böyle aşk mı olur arkadaş?

Daha ne duruyorsun,
Ne fark eder çekip gitsen? 

Alişan Yılmaz

“Seni sevmek,
hiçbir konuyu kahkaha atmadan tartışamamak demektir…
Seni sevmek,
yetim kalmış bir çocuğun anasına olan hasretini anlamaktır…”

Seni sevmek,
bam teline dokunulmuş bir yüreğin sızlamasını unutmak demektir…
kavuşabilme umuduyla yâd ellerde yaşamaya mahkum olmak
imkansızı unutup, yıldızları gözlerine indirmek…
Seni sevmek,
ölüm döşeğinde yatan hastanın, son dileğinin gerçekleşmesidir

Seni sevmek,
yolunu çaresizce gözlemektir…
akıl rehberinde “isimsiz” kahraman olmak
aynadaki yüzde kendini görememek
Seni sevmek,
yetim kalmış bir çocuğun anasına olan hasretini anlamaktır…

Seni sevmek,
geçmişi silip atıp, geleceğe umutla bakmaktır…
sımsıkı sarılıp boynuna, dudaklarındaki ateşte yanmak
tutunca ellerini titremektir, öpünce kendinden geçmek…
Seni sevmek,
Korkmaktır çocukça
Kıskanmaktır delice
Özlemektir ağlarcasına

Seni sevmek, ölmektir,
Ölümlerden ölüm beğenmektir…

Ama en çok da, seni sevmek;
başlı başına sen olabilmektir…

Seni sevmek, “seni seviyorum” diyebilmek…

***

Sarılsam sana,
Sevdiğimi söylesem
Zaman dursa ve sen,
Sonsuza dek benim kalsan…

İçim acımasa mesela,
Yüreğim sızlamasa
Görünce seni yâd ellerde
Gözlerimden kan akmasa

Kıskanmasam…

Ellerini paylaşıyor olmanı,
Hiç düşünmesem…

Hepsi bir rüya olsa mesela,
Açınca gözlerimi geçmiş olsa

Kıskandıkça seni;
Bir kez daha açsam gözlerimi

Çocuk olsam
Anlamasam, bilmesem…
Severken ayrı kalmayı,
Hiç öğrenmesem
Zamanı geri alabilsem
Hayatımı sana adayıp,
Kollarında büyüyebilsem.
Keşke hep, senin olabilsem…

Ve “Seni Seviyorum” desem
Gözlerine baksam, ağlasam
Sarılsam sana, zaman dursa
Acıların en büyüğünü,
Yaşamamış olsam…

Ama biliyorum,

Ben yine,
Sensiz olacağım…

Alişan Yılmaz
Ağustos 2010


sana açmalı kasımpatılar…

bir şiir de sana yazmalı nazım…

üstüm başım sen kokmalı…

Murat Elbeye

Murat Elbeye

Kanatlansam uçsam
Uzaktan da olsa görebilir miyim ki

Rüzgâr olup koşsam
Dalgalansam sıla saçlarında
Yağmur olup yağsam
Yanaklarında bir damla su,
Dudaklarında nem olsam…

Bir şiir yazsam hasretine,
Kömür karası gözlerinde neşe olsam

Ve seslensem yüreğine,
Yâd ellerden duyulsam…

“Seni,

seni öyle özledim ki”

Alişan Yılmaz

İkinci tür: ‘Çünkü’ türü sevgi… Toyotome bu tür sevgiyi şöyle tarif ediyor: Bu tür sevgide kişi bir şey olduğu, bir şeye sahip olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır. Örnek mi? Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin (Yakışıklısın). Seni seviyorum. Çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki. Seni seviyorum. Çünkü bana o kadar güven veriyorsun. Seni seviyorum. Biri dışa gösterdikleri öteki yalnızca kendilerinin bildiği. İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terk ederlerse korkusu buradan doğar. İkincisi de ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmez olurlarsa endişesidir. Japonya’da bir temizleyicide çalışan dünya güzeli kızın yüzü patlayan kazanla parçalanmış. Yüzü fena halde çirkinleşince, nişanlısı nişana bozup onu terk etmiş. Daha acısı ayni kentte oturan anne ve babası, hastaneye ziyarete bile gelmemişler, artık çirkin olan kızlarını. Sahip olduğu sevgi, sahip olduğu güzellik temeli üstüne kurulmuş olduğundan bir günde ölmüş. Güzellik kalmayınca sevgi de kalmamış. Kız birkaç ay sonra kahrından ölmüş… Japon yazar toplumlardaki sevgilerin çoğu ‘Çünkü’ türündendir ve bu tür sevgi, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür diyor. Peki o zaman, gerçek sevgi, güvenilecek sevgi ne? Ve işte sevgilerin en gerçeği:

Üçüncü tür sevgi: ‘Rağmen’ … Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında bir şey beklenmediği için? Eğer türü sevgiden farklı bu. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için Çünkü türü sevgi de değil. Bu üçüncü tür sevgide, insan Bir şey olduğu için değil, Bir şey olmasına rağmen sevilir. Esmeralda, Quasimodo’yu dünyanın en çirkin, en korkunç kamburu olmasına Rağmen sever. Asil, yakışıklı, zengin delikanlı da Esmeralda’ya çingene olmasına rağmen tapar. Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insanı olabilir. Bunlara rağmen sevilebilir. *** Her şeye rağmen sevmek… sevilmek ya da… Gerçekten de güzel ve özel… “Çünkü”ye ve “Eğer”e gerek kalmadan…

Herşeye rağmen sevmeniz ve sevilmeniz dileği ile…

Ve tam 5 yıl sonra aynı gün Layla geri çıkıp geliyor…

Kitabın başında yazar, sonunu kimseye söylememeniz gerektiğini,söylerseniz büyüsünün bozulacağını söylüyor.

Bende onun sözünü dinliyorum ve sonunu anlatmak yok. Kitap çok kalın bir kitap değil ama 232 sayfaya böyle birşey sığdırmak gerçek bir yazarın işi olabilir ancak.

Sürükleyici ve doyurucu bir yazım olmuş tavsiye edilir.