hayat bir ‘an’dır demiş yazar…ve bu cümle büyüdükçe büyüdü gözlerimde…neden mi?

büyüklü küçüklü mutsuzluklar öyle bir ‘an’da yakalar ki bizi o ‘an’ı unutamayız…veya hayatımızın aşkı karşımıza çıkar ummadığımız bir ‘an’da…işte o ‘an’ tebessümle hatırladığımız bir zam’an’ dilimi olur bizim için…peki ya o en büyük mutluluklarımız bir ‘an’da omzumuza konup ve yine farkettirmeden bir ‘an’da uçup gitmiyor mu?

ve biz hayatın tadını o ‘an’ larda çıkarabiliyor muyuz?’an’ımızın kıymetini biliyor muyuz acaba?

mutluluğun kıymeti olur muydu mutsuzluk olmasaydı?veya mutsuzluk olur muydu mutluluk olmasaydı?hepimiz er ya da geç birtakım bedeller ödüyoruz…kimimiz bu bedeli mutlu olduktan sonra ödemekteyiz…kimimiz ise bedelini ödedikten sonra mutluğa erişiyoruz…yapmamız gereken; herşeye rağmen pozitif düşünüp, başımıza gelebilecek en büyük felakete bile psikolojik olarak kendimizi hazırlayıp, o zam’an’da bile bir pembe pencere açmak değil mi dünyaya?bakınız POLYANNA olalım demiyorum ki asla olmayalım…sadece karamsar olmaktan vazgeçip olumlu düşünsek, gerçekçi olmaktan vazgeçmeden, yaşamın gerçeklerini acı da olsa görüp ama inadına gülümseyerek hayata neşeyle bağlansak daha yaşanası olmaz mı hayat?

artık en ufak birşeye bile tahammül edemez haldeyiz…her an sinirlenip elimize ne geçerse fırlatasımız var… en ufak bi olumsuzlukta avucumuzdaki kalpleri vurup kırası bi psikolojiye hakimiz…neden peki?sabrımız mı azalıyor?biraz silkelensek, dönüp penceremizden dünyaya baksak aslında bizi gülümsetecek birçok sebep olduğunun farkına varmaz mıyız?sabretsek, olumsuzluklara karşı biraz dirensek, zam’an’ bi madalya takmaz mı sabrımıza?

işte birçoğumuz ‘an’ ı anmadan belki de umursamadan zam’an’ı  haince öldürüp bile bile kendi ‘an’ımızın katili oluyoruz…

ve sonra ‘an’ımız anı olup düşüyor avuçlarımıza…

sabır…sabır…sabır…

-korkma…cesaretli ol ve biraz güven…korkusuzluğun elinden tut artık…sana adam gibi gelen birinin elinden tut artık…

-o zaman bana cesaret vermeli “uzat elini” demeli….

-tut o zaman ellerimi……….

ve geldin……..(=

tuttum ellerini ısındı yüreğim…meğer bu kadar sene varlığından bihaber seni beklemişim hep, beklediğimden bile bihaber….biliyordum ya da hissediyordum birgün yüreğime bir güneş doğacağını ve sonsuza kadar orada parlayacağını…bu yüzden bekledim hep seni…senden bihaber seni…

seninle anladım ben nefes almanın ne kadar güzel olduğunu…yaşamak için nefese ihtiyacım olduğu kadar seviyorum seni…gülüşünü,sesini,kelimelerini,cümlelerini,ya nımda olmayışında sana olan hasretimi,”Güneşim, seni seviyorum” dediğinde utanıp kızarışımı bile seviyorum…sebep olduğun herşeyi, içinde olduğun tüm cümleleri seviyorum…çünkü senin içinde olduğun her cümle yüklemine göre ‘aşk’, anlamına göre ‘masmavi’, ögelerinin dizilişine göre ‘sevdalı’, yapısına göre ‘taş’ gibi cümledir…ömrüme neşe katanım, gülüşüme ömür katanım…cümleme öznem,yoluma ışığım…herşeyim sensin…

bedelini özlemle ödediğimiz bir mutluluk olsa da bu…her geçen dakika daha fazla özlüyor olsam da seni, “birkaç takvim yaprağı sonrasında zaman bizi ödüllendirecek” diyorum ve nefesim yettiğince yanımda olacağını düşünüp gülümsüyorum sen kokan satırlarıma…

gelişi güzelim…ne güzel geldin sen hayatıma…iyi ki varsın ömrüm, iyi ki geldin…HOŞGELDİN…
umuda dair satırlarımın başlığısın…
hayallerimin kahramanısın…
sevdamsın,huzurumsun, aydınlığımsın…

Seni Seviyorum Mavi’m…

nereye baksam seni görüyorum, her aşk şarkısında seni duyuyorum, seni seven yüreğimi seviyorum, beni seven yüreğini seviyorum…

şimdi ben her gece öperek uyuyorum yüzüğümü, sana verdiğim ‘söz’ümü…

ve sen yüreğime kocaman bir mutluluk takansın…mavi taşlı mutluluğumsun benim…MAVİMSİN…

seni yüreğime getiren Rabbime şükürler olsun…